Eenvoud

Met de voorbereidingen voor een weekendje weg krijg ik een melancholisch verlangen naar de eenvoud van vroeger. Toen het voldoende was om een broek, een paar t-shirts en een kikoi in een tas te gooien, dat was het dan ook ongeveer. Dan vergeet ik gemakshalve even alle voorbereidingen die de volwassenen in het gezelschap wel moesten ondernemen!
Ik herinner mij kleine tassen met vieze kleding, die dan soms werden omgespoeld in een riviertje. Terwijl ik schrijf realiseer ik mij dat dit heel idyllisch klinkt. Alsof ik wekelijks was stond te boenen in een rivier. Maar de realiteit is dat ik dat een keer gedaan heb ;-). Dat was op safari in Kenia. Mijn kikoi was toen mijn veel gedragen kledingstuk. Ook een ander cultureel tochtje in Kenia was onmogelijk zonder kikoi en afgetrapte Bata's.
Ook dit weekendje in Nederland gaat er een kikoi mee.
Verder ben ik aan nu aan het inpakken alsof wij een week naar de maan gaan. Belachelijk eigenlijk! En dan vooral niet de mobieltjes/laptops/tablets en dvdtjes vergeten, want stel dat wij ons gaan vervelen.
Wat deden wij eigenlijk vroeger ter vermaak? Gesprekken herinner ik mij, al hobbelend over stoffige wegen. Zingen. Lezen (altijd en overal). Schrijven. En kijken en de omgeving in je opnemen. Nadenken. Flirten. En van die standaard reisspelletjes zoals "ik ga op reis en ik neem mee". Deze herinneringen aan vroeger zijn niet gebonden aan mij, en mijn geschiedenis in Afrika. Vermoedelijk zullen velen van mijn generatie dezelfde gedachten hebben over de eenvoud van toen.

Brieven

Grinnikend lees ik de brieven die mijn vader bewaard heeft. Brieven die mijn zus en ik schreven toen wij op kostschool zaten in Kenia. Brieven vol met niets zeggende anekdotes, verhalen over wat wij nou weer aan het doen waren, of korte kattebelletjes met een verzoek om geld of de vraag om er alsjeblieft gauw voor te zorgen dat die trui die wij toch nodig bleken te hebben even op te sturen.
Ik vind het vooral opmerkelijk hoe openhartig wij waren over onze verliefdheden. En dat zijn er heel wat geweest! Ik lees terug hoe ik de spieren beschrijf van mijn nieuwste aanwinst, of schrijf dat die of die met mij zit te flirten, of dat die zo'n lekkere kont heeft (nice ass klinkt toch wel wat leuker eigenlijk). Diverse jongens passeren de revue, in geuren en kleuren beschreven.
Mooi eigenlijk, dat ik er geen moeite mee had om te vertellen waar ik mee bezig was, en welke jongen mijn aandacht getrokken had. 
Helaas zijn de brieven die ik ontving niet bewaard gebleven. Ik heb niet door gehad dat ik daar nog waarde aan zou hechten. Een brief staat mij wel helder voor ogen. Die was zo leuk, en daar heb ik zo om gelachen, dat ik dat vervolgens weer in een van mijn brieven vast heb gelegd. Zo blijft er toch nog een stukje geschiedenis bewaard.

Momentopname

De zon werpt een gouden gloed over de eucalyptusbomen. De bast van de bomen hangt in flarden naar beneden, schakeringen van grijs, groen, rood en wit komen tevoorschijn. De soepel takken zwiepen zachtjes heen en weer in de avondbries. Bladeren veranderen van groen naar grijs, naar groen, naar grijs.
Ik ruik de eucalyptus. Een frisse scherpe lucht. Soms koel en prikkelend, soms warm en loom.
Mijn voeten leunen op de koele tegelrand van het balkon. In mijn schoot een boek. Het is stil buiten. De stilte van het magische uur dat de zon z'n kracht verliest maar toch alles weet te omhullen met een zachte warme glans. De stilte van tevredenheid. De stilte van rust.
Ik adem diep in en neem mijn omgeving in mij op.

Vraag negen

Drieculturen heeft gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
Vandaag vraag negen:

Wat voor karaktereigenschappen heb ik ontwikkeld of heb ik onder anderen door het TCK zijn? 

Flexibiliteit is het eerste wat mij te binnen schiet, en het vermogen om een kameleon te zijn.  Die twee hebben vast met elkaar te maken.
Flexibiliteit uit zich bij mij door dat ik mij redelijk snel weet aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Ik zie soms op facebook dat mensen zich behoorlijk druk kunnen maken over weer een nieuwe update. Mijn schouders haal ik er voor op. Wijziging? Ok, even kijken hoe het nu moet, en dat doe ik dan vervolgens. Dat geld ook voor beleidszaken op mijn werk. Ik denk dan "je kunt het hebben zoals je het hebben wil". Nu ik dit opschrijf denk ik dat het misschien alleen maar van toepassing is op de dingen die ik niet zo heel belangrijk vind.  Dan ben ik goed in staat "to go with the flow". Dat geld waarschijnlijk minder voor dingen die ik zelf in de hand heb. Zoals een project of een plan waar ik verantwoordelijk voor ben. Dan kan ik juist heel controlerend en heel principieel zijn, dan voel ik mij heel erg betrokken en wil ik het vooral goed doen. En dan kan ik mij behoorlijk opwinden over dingen die niet gaan zoals ik dat zou willen (en dat dan vooral niet laten merken.... ). 
Diezelfde flexibiliteit of aanpassingsvermogen zorgt ervoor dat mensen mij al heel gauw als vertrouwd beleven, alsof ik er al langer ben. Dat komt niet omdat ik een stille persoon ben, die op de achtergrond aanwezig is en daardoor niet opvalt. Want zo zit ik meestal niet in elkaar. Misschien komt het doordat ik juist wel een mening heb of iets durf te zeggen en dat dan dan overkomt als zelfverzekerd en daardoor ook vertrouwd.
Is die bewering wel logisch eigenlijk?

Verandering van spijs.....

Nou schijnt het zo te zijn dat de gemiddelde Third Culture Kid wel van verandering houdt. Alsof het ingebakken is door de vele verandering die je meemaakt als je aan het opgroeien bent. Bij mij waren dat de wisselingen tussen verschillende landen, scholen, culturen en huizen.
Soms lijkt het alsof een behoefte aan verandering door deze wisselingen geïntegreerd is in mijn persoonlijkheid. Onlangs heb ik een aantal psychologische tests gedaan, en een van de dingen die eruit kwam is dat routinewerk funest is voor mij. Dat is niet eens zo verbazingwekkend. Het verklaart ook mijn afkeer van het huishouden! Het maakt wel dat het in mijn werk en thuis belangrijk is om rekening te houden met die behoefte. Zo ben ik op dit moment heel chagrijnig van de routine die mijn leven  ongemerkt is ingeslopen, en moet ik bewust moeite doen om nieuwe dingen te plannen. Dat kan iets simpels zijn als de fiets pakken en een net andere route naar mijn werk nemen, of iets maken wat ik anders niet maak, een dagje weg gaan, iemand spreken die ik anders nooit zou spreken, of zelfs de boodschappen doen in een andere supermarkt.

Verandering van spijs doet eten, is de Nederlandse  uitspraak. Voor mij is het travel and change of pace impart new vigor to the mind. Hoog tijd voor mij dus om weer wat te gaan ondernemen!

Slaap

Als er iets is wat ik vroeger goed kon, dan was het wel slapen. Het maakte weinig uit waar ik was, met wie ik was, of in welk vervoermiddel ik mij bevond, slapen kon altijd.
Zondagmiddag was vaak een moment om bij te tanken van de week, zeker op kostschool. Dan hadden wij eerst de zondagdienst, daarna een flinke warme maaltijd, en dan daalde er een vredige rust over het terrein. Vele middagdutjes heb ik gedaan op die zondagmiddagen.
Of op zaterdagen dat wij naar de stad gingen. Daar moest je voor intekenen, dat kon niet zomaar. Je moest er ook extra vroeg voor opstaan omdat je wel even onderweg was. Gauw een ontbijtje naar binnen werken en dan de bus in, om vervolgens een dutje te doen. Na aankomst stevig kilometers maken in Nairobi, winkel in en winkel uit en dan op de terugweg weer een uiltje knappen.
Ik heb charmante foto's van mezelf op vliegvelden, met mijn hoofd op een stoel, in volledige rust verzonken.

Slapen kon leunend tegen iemand aan, of met mijn hoofd op iemands schoot, of gewoon onderuitgezakt. Op een matje op de grond, een stapelbed, een doorgezakt bed of in een slaapzak onder de sterrenhemel. In een hobbelende jeep, een plakkerige bus of een schommelende trein. Slaap was gewoon nooit een probleem.
Of wel? Nu ik erover schrijf herinner ik mij die ene nacht. Wij hadden twee dagen bergbeklimmen erop zitten, op de Kilimanjaro. Er waren meer die de berg wilden veroveren die week, met als gevolg een ernstig tekort aan slaapplaatsen. Uiteindelijk kwam ik terecht in een bedbak met opstaande randen, samen met een ander meisje. Kop aan kont lagen wij daar. Geen ruimte om te draaien, en tot overmaat van ramp had ik ook nog een volle blaas. Veel heb ik niet geslapen die nacht. Misschien heeft dat er wel toe bijgedragen dat ik de top van die berg nooit gezien heb..... 

Winkelen

Alleen al het blikje Lyle's Golden Syrup zien doet mij watertanden. Het goudgele goedje smelt op mijn tong en verwarmt mijn hart.
Er was namelijk maar een grotere supermarkt in Ethiopie. Het droeg de heldhaftige naam "Victory". Waar die victory op sloeg was iedereen een raadsel, want de winkel was vaker leeg dan vol.
Maar af en toe kon je een blikje van dit spul kopen. Dat was dan een traktatie.
Op de Injera Westerns pagina op facebook stond de volgende beschrijving van boodschappen doen bij Victory. Ik ga het niet voor je vertalen, maar als je het globaal leest, dan snap je hoe ingewikkeld boodschappen doen soms kon zijn.

" I used to go to Victory, shopping with my Mom. They had the world’s most complicated check-out system. Only certain items could be put in your shopping cart, the rest remained behind the counters until you had paid for it. For example for cheese you had to go to the cheese counter, ask for what you wanted, have the person write out a note with the name of the item, the weight and the price listed. Each note came in two different copies and colors, I think. One copy was left with your chosen items, which were put in a plastic bag. The other you held on to until you were ready to pay. There were quite a few different counters (and oh yes, the chocolate and candy bars were behind one of them! ). Once you were done shopping, you would bring all your notes to the check-out counter, have the cashier sum them up plus write a new note listing each and every item that was in your shopping cart. Then after having paid, you had to run around the store and collect your items (handing back the notes, so that they could be matched with the correct copy + plastic bag). Once you were done and before you were allowed to leave the store, each and every item was counted and compared to the shopping receipt. If there was a mis-match, it would take forever to be corrected. Yet we were the priviledged ones who could shop there. Quite often there would be people standing outside asking us to buy sugar. Sometimes we did."