Drieculturen heeft
gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben
opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal
vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
Vandaag vraag tien:
Zijn er dingen waar je het nu nog moeilijk mee hebt?
Zijn er dingen waar ik het nu nog moeilijk mee heb.... tja, die vraag kan alle kanten op! Of ik het nog moeilijk heb met de gevolgen van opgroeien in het buitenland? Soms. Omdat er dan jeuk ontstaat naar nieuwe ervaringen, nieuwe belevenissen. En die liggen niet altijd voor de hand in het leventje dat ik nu leid. Die ervaringen moet ik veel bewuster opzoeken, en daar doe ik niet altijd de moeite voor.
Echt moeilijk vind ik dingen niet meer. Ik heb mij aardig verzoend met wie ik nu ben, gevormd door mijn ervaringen in het buitenland. Ik accepteer dat ik anders kan zijn dan anderen, dat mijn ervaringen er mede toe hebben geleid dat ik ben wie ik ben.
Ik ben blij met de hechte band met mijn familie. Ik ben blij met mijn brede blik op de wereld. Ik ben blij met vloeiend Engels kunnen spreken. Blij dat ik begrip op kan brengen voor mensen die "anders" zijn of "vreemd" zijn omdat voor mij niet snel iets anders of vreemd is. Ik ben blij met bijzondere ervaringen die de moeite waard zijn om op te schrijven. Blij dat ik heb kunnen proeven en ruiken aan verschillende culturen. Ik ben blij dat ik een rijk leven heb (gehad). Niet altijd makkelijk, maar wel waardevol.
Posts tonen met het label drieculturen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label drieculturen. Alle posts tonen
dinsdag 25 juni 2013
zondag 16 juni 2013
Vraag negen
Drieculturen heeft
gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben
opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal
vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
Vandaag vraag negen:
Wat voor karaktereigenschappen heb ik ontwikkeld of heb ik onder anderen door het TCK zijn?
Flexibiliteit is het eerste wat mij te binnen schiet, en het vermogen om een kameleon te zijn. Die twee hebben vast met elkaar te maken.
Flexibiliteit uit zich bij mij door dat ik mij redelijk snel weet aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Ik zie soms op facebook dat mensen zich behoorlijk druk kunnen maken over weer een nieuwe update. Mijn schouders haal ik er voor op. Wijziging? Ok, even kijken hoe het nu moet, en dat doe ik dan vervolgens. Dat geld ook voor beleidszaken op mijn werk. Ik denk dan "je kunt het hebben zoals je het hebben wil". Nu ik dit opschrijf denk ik dat het misschien alleen maar van toepassing is op de dingen die ik niet zo heel belangrijk vind. Dan ben ik goed in staat "to go with the flow". Dat geld waarschijnlijk minder voor dingen die ik zelf in de hand heb. Zoals een project of een plan waar ik verantwoordelijk voor ben. Dan kan ik juist heel controlerend en heel principieel zijn, dan voel ik mij heel erg betrokken en wil ik het vooral goed doen. En dan kan ik mij behoorlijk opwinden over dingen die niet gaan zoals ik dat zou willen (en dat dan vooral niet laten merken.... ).
Diezelfde flexibiliteit of aanpassingsvermogen zorgt ervoor dat mensen mij al heel gauw als vertrouwd beleven, alsof ik er al langer ben. Dat komt niet omdat ik een stille persoon ben, die op de achtergrond aanwezig is en daardoor niet opvalt. Want zo zit ik meestal niet in elkaar. Misschien komt het doordat ik juist wel een mening heb of iets durf te zeggen en dat dan dan overkomt als zelfverzekerd en daardoor ook vertrouwd.
Is die bewering wel logisch eigenlijk?
Vandaag vraag negen:
Wat voor karaktereigenschappen heb ik ontwikkeld of heb ik onder anderen door het TCK zijn?
Flexibiliteit is het eerste wat mij te binnen schiet, en het vermogen om een kameleon te zijn. Die twee hebben vast met elkaar te maken.
Flexibiliteit uit zich bij mij door dat ik mij redelijk snel weet aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Ik zie soms op facebook dat mensen zich behoorlijk druk kunnen maken over weer een nieuwe update. Mijn schouders haal ik er voor op. Wijziging? Ok, even kijken hoe het nu moet, en dat doe ik dan vervolgens. Dat geld ook voor beleidszaken op mijn werk. Ik denk dan "je kunt het hebben zoals je het hebben wil". Nu ik dit opschrijf denk ik dat het misschien alleen maar van toepassing is op de dingen die ik niet zo heel belangrijk vind. Dan ben ik goed in staat "to go with the flow". Dat geld waarschijnlijk minder voor dingen die ik zelf in de hand heb. Zoals een project of een plan waar ik verantwoordelijk voor ben. Dan kan ik juist heel controlerend en heel principieel zijn, dan voel ik mij heel erg betrokken en wil ik het vooral goed doen. En dan kan ik mij behoorlijk opwinden over dingen die niet gaan zoals ik dat zou willen (en dat dan vooral niet laten merken.... ).
Diezelfde flexibiliteit of aanpassingsvermogen zorgt ervoor dat mensen mij al heel gauw als vertrouwd beleven, alsof ik er al langer ben. Dat komt niet omdat ik een stille persoon ben, die op de achtergrond aanwezig is en daardoor niet opvalt. Want zo zit ik meestal niet in elkaar. Misschien komt het doordat ik juist wel een mening heb of iets durf te zeggen en dat dan dan overkomt als zelfverzekerd en daardoor ook vertrouwd.
Is die bewering wel logisch eigenlijk?
zondag 7 oktober 2012
Vraag 8
Ken jij de term Third Culture Kids (TCK's)? Zo ja, hoe heb je er over gehoord en hoe heeft het je geholpen om wat over TCK's te weten?
Een bevoorrecht mens ben ik in deze. Ik mocht namelijk in mijn diplomeringsjaar een re-entry seminar meemaken, geleid door niemand minder dan Dave Pollock, die de bijbel over "TCK's" heeft geschreven (Third Culture Kids, Growing up among worlds)
Onlangs had ik het hierover op facebook, met een aantal van mijn klasgenoten van toen. Velen van hen kunnen de seminar niet herinneren, maar het staat mij nog helder bij. Het heeft mij toen heel erg geholpen om bewust afscheid te nemen van Kenia, en ook ervoor te zorgen dat er geen lijntjes liepen die "onaf" waren. Goed afscheid nemen is zo belangrijk! Ik herinner mij een vriendje van vroeger waar ik geen goed afscheid van heb genomen. Nog jaren heb ik over hem gedroomd, zo'n grote rol speelde dat nog.
Nadat ik terug naar Nederland kwam, heb ik een paar jaar meegewerkt aan het organiseren van bijeenkomsten en weekenden voor TCK's, en dan in het bijzonder voor MK's (missionary kids). Ook heb ik hier en daar een lezing bijgewoond, aan onderzoeken meegewerkt en mezelf in die wereld verdiept. Met vlagen komt deze belangstelling terug.
Het is nou eenmaal zo dat mijn jeugd anders dan anders is geweest. Dat heeft mij gevormd op goede en minder goede manieren. Ik kan dat wel negeren, of wegdrukken naar de achtergrond, of er niet mee bezig zijn, maar wat ik eigenlijk wil is het integreren in het hier en nu. Ik hoef niet met een bord op mijn hoofd rond te lopen met "kijk, ik ben een third culture kid!". Maar het is wel leuk als er ruimte is voor mijn anders zijn in de contacten die ik nu heb.
Hoe dat er dan precies uitziet weet ik niet zeker.
Een bevoorrecht mens ben ik in deze. Ik mocht namelijk in mijn diplomeringsjaar een re-entry seminar meemaken, geleid door niemand minder dan Dave Pollock, die de bijbel over "TCK's" heeft geschreven (Third Culture Kids, Growing up among worlds)
Onlangs had ik het hierover op facebook, met een aantal van mijn klasgenoten van toen. Velen van hen kunnen de seminar niet herinneren, maar het staat mij nog helder bij. Het heeft mij toen heel erg geholpen om bewust afscheid te nemen van Kenia, en ook ervoor te zorgen dat er geen lijntjes liepen die "onaf" waren. Goed afscheid nemen is zo belangrijk! Ik herinner mij een vriendje van vroeger waar ik geen goed afscheid van heb genomen. Nog jaren heb ik over hem gedroomd, zo'n grote rol speelde dat nog.
Nadat ik terug naar Nederland kwam, heb ik een paar jaar meegewerkt aan het organiseren van bijeenkomsten en weekenden voor TCK's, en dan in het bijzonder voor MK's (missionary kids). Ook heb ik hier en daar een lezing bijgewoond, aan onderzoeken meegewerkt en mezelf in die wereld verdiept. Met vlagen komt deze belangstelling terug.
Het is nou eenmaal zo dat mijn jeugd anders dan anders is geweest. Dat heeft mij gevormd op goede en minder goede manieren. Ik kan dat wel negeren, of wegdrukken naar de achtergrond, of er niet mee bezig zijn, maar wat ik eigenlijk wil is het integreren in het hier en nu. Ik hoef niet met een bord op mijn hoofd rond te lopen met "kijk, ik ben een third culture kid!". Maar het is wel leuk als er ruimte is voor mijn anders zijn in de contacten die ik nu heb.
Hoe dat er dan precies uitziet weet ik niet zeker.
woensdag 5 september 2012
Vraag Zeven
Drieculturen heeft
gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben
opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal
vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
Vandaag vraag zeven:
Heb jij advies voor mensen met kinderen die nu weggaan?
Een poosje geleden las ik ergens een artikel over de invloed van sociale media op de Third Culture Kids van tegenwoordig. (zo heten de kinderen die opgroeien in het buitenland).
Ik kom nog uit de generatie die blauwe luchtpostvelletjes verstuurde en brieven schreef aan mijn ouders. Ik had niet of nauwelijks contact met andere familieleden zoals opa's, oma's, en tantes en ooms. Laat staan dat ik contact had met andere kennissen uit Nederland. Na elke verhuizing bleef er misschien een vriendschap over waarmee ik dan brieven wisselde, maar dat was vaker niet dan wel.
Het is nu dus heel anders om weg te gaan met kinderen. Internet en sociale media geven een platform voor alles wat nog "thuis" is. Via facebook kun je op de hoogte blijven van hoe het met familie en vrienden gaat. Je kunt skypen en daadwerkelijk zien waar iemand woont. Afstand wordt steeds betrekkelijker en hoeft niet zo definitief aan te voelen. Er is echt veel veranderd, ten goede denk ik ook.
Het is dus maar de vraag of ik advies kan geven aan mensen die nu weg gaan omdat de omstandigheden zo anders zijn geworden.
Maar er blijven waarschijnlijk wel een aantal dingen overeind.
Het aller aller belangrijkst is om je bewust te zijn van wat er gebeurt in het leven van je kinderen. Tijd en ruimte geven om goed afscheid te nemen. Tijd en ruimte geven om te acclimatiseren in een nieuw land. Zorgen dat je zelf een veilige basis bent en blijft voor je kinderen dwars door de veranderingen heen. Niet over gevoel heen walsen, maar ruimte geven voor de beleving van je kinderen en ze betrekken (voor zover dat kan) bij de keuzes die je maakt.
Ons kerngezin was heel hecht, en dat was heel fijn voor ons. Mijn man had er vroeger wel eens moeite mee, en misschien soms nog steeds, want wij vormden een front met een eigen mening. Ik geniet nog altijd van het hechte contact met mijn familie. Niet dat wij de deur plat lopen bij elkaar, want dat is echt niet het geval. Sterker nog, ik heb een zus in Liberia wonen en een broer die binnenkort naar Curacao verhuisd. Maar onze familieband blijft sterk. En het zou zelf zo kunnen zijn dat ik mijn broer binnenkort vaker op skype zie en spreek dan dat ik hem zag en sprak toen hij hier nog geen uur vandaan woonde.
Waar je ook woont, goede relaties met mensen vormen een hele belangrijke basis voor het thuis voelen. Investeren in relaties loont altijd de moeite, ook al is het afscheid nemen soms zwaar.
Vandaag vraag zeven:
Heb jij advies voor mensen met kinderen die nu weggaan?
Een poosje geleden las ik ergens een artikel over de invloed van sociale media op de Third Culture Kids van tegenwoordig. (zo heten de kinderen die opgroeien in het buitenland).
Ik kom nog uit de generatie die blauwe luchtpostvelletjes verstuurde en brieven schreef aan mijn ouders. Ik had niet of nauwelijks contact met andere familieleden zoals opa's, oma's, en tantes en ooms. Laat staan dat ik contact had met andere kennissen uit Nederland. Na elke verhuizing bleef er misschien een vriendschap over waarmee ik dan brieven wisselde, maar dat was vaker niet dan wel.
Het is nu dus heel anders om weg te gaan met kinderen. Internet en sociale media geven een platform voor alles wat nog "thuis" is. Via facebook kun je op de hoogte blijven van hoe het met familie en vrienden gaat. Je kunt skypen en daadwerkelijk zien waar iemand woont. Afstand wordt steeds betrekkelijker en hoeft niet zo definitief aan te voelen. Er is echt veel veranderd, ten goede denk ik ook.
Het is dus maar de vraag of ik advies kan geven aan mensen die nu weg gaan omdat de omstandigheden zo anders zijn geworden.
Maar er blijven waarschijnlijk wel een aantal dingen overeind.
Het aller aller belangrijkst is om je bewust te zijn van wat er gebeurt in het leven van je kinderen. Tijd en ruimte geven om goed afscheid te nemen. Tijd en ruimte geven om te acclimatiseren in een nieuw land. Zorgen dat je zelf een veilige basis bent en blijft voor je kinderen dwars door de veranderingen heen. Niet over gevoel heen walsen, maar ruimte geven voor de beleving van je kinderen en ze betrekken (voor zover dat kan) bij de keuzes die je maakt.
Ons kerngezin was heel hecht, en dat was heel fijn voor ons. Mijn man had er vroeger wel eens moeite mee, en misschien soms nog steeds, want wij vormden een front met een eigen mening. Ik geniet nog altijd van het hechte contact met mijn familie. Niet dat wij de deur plat lopen bij elkaar, want dat is echt niet het geval. Sterker nog, ik heb een zus in Liberia wonen en een broer die binnenkort naar Curacao verhuisd. Maar onze familieband blijft sterk. En het zou zelf zo kunnen zijn dat ik mijn broer binnenkort vaker op skype zie en spreek dan dat ik hem zag en sprak toen hij hier nog geen uur vandaan woonde.
Waar je ook woont, goede relaties met mensen vormen een hele belangrijke basis voor het thuis voelen. Investeren in relaties loont altijd de moeite, ook al is het afscheid nemen soms zwaar.
dinsdag 21 augustus 2012
Vraag Zes
Drieculturen heeft
gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben
opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal
vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
Vandaag vraag zes:
Welke talen spreek je? Heb je adviezen wat taal betreft voor gezinnen die in het buitenland wonen?
Helaas, helaas spreek ik maar twee talen. Engels en Nederlands. Op een of andere manier werden wij niet gestimuleerd om de lokale taal te spreken van het land waar wij woonde. In mijn geval had ik amhaars kunnen leren toen ik in Ethiopie woonde. Dat is de taal die het meest gesproken werd in die stad. Het was nog niet eens makkelijk geweest, zeker ook niet met het ander schrift erbij! Maar misschien was ik dan wat verder gekomen dan vieze woorden zeggen :-).
Mijn nederlands is beter dan die van mijn broers en zussen (dat zou je misschien niet denken, want ik schijn op deze blog best wel wat fouten te maken....). Dat komt volgens mij omdat mijn moeder nog geen engels kende, of hoefde te kennen, toen ik geboren werd. De noodzaak daarvoor kwam pas toen zij in Oeganda gingen wonen, en toen was ik al een jaar of 3. Een redelijke stevige nederlandse basis was toen al gelegd. Dat begint al zo vroeg!
Onze ouders hebben er nooit langdurig voor gekozen om ons nederlandse les te geven. Hoewel mijn jongste zus en broer wel een paar maanden geleden hebben op een klein nederlands schooltje in Ethiopie. Op de zaterdagochtend geloof ik. Volgens mij heeft dat niet lang geduurd, maar dat weten zij beter dan ik!
Ook werden wij thuis niet gedwongen om Nederlands te spreken. Wij spreken als broer en zussen nog altijd engels met elkaar of eigenlijk dunglish. Dat leid soms tot gekke situaties waarin wij druk engels sprekend een nederlandse winkel binnenlopen om vervolgens bij de kassa in het nederlands af te rekenen. Gekke blikken krijg je zo nu en dan.
Eigenlijk vind ik het heel raar dat ik in zo veel landen gewoond heb en nooit meer heb geleerd dat Nederlands en Engels. Ik had meer talen geleerd als ik in Nederland was opgegroeid!!
Wat adviezen voor taal betreft. Als je zeker weet dat je met je kinderen teruggaat naar "huis", zorg er dan voor dat ze ook de taal leren. Je zult protest krijgen, ze zullen het niet willen, en het zal misschien onnatuurlijk overkomen. Maar ze hebben er alleen maar baat bij als ze weer terugkomen. Ik heb genoeg gezien dat taal een drempel kan zijn in opleidingskeuzes. Dat is jammer! En sommige dingen zijn verdraaid lastig om aan te leren, als je ze nooit goed geleerd hebt.
Vandaag vraag zes:
Welke talen spreek je? Heb je adviezen wat taal betreft voor gezinnen die in het buitenland wonen?
Mijn nederlands is beter dan die van mijn broers en zussen (dat zou je misschien niet denken, want ik schijn op deze blog best wel wat fouten te maken....). Dat komt volgens mij omdat mijn moeder nog geen engels kende, of hoefde te kennen, toen ik geboren werd. De noodzaak daarvoor kwam pas toen zij in Oeganda gingen wonen, en toen was ik al een jaar of 3. Een redelijke stevige nederlandse basis was toen al gelegd. Dat begint al zo vroeg!
Onze ouders hebben er nooit langdurig voor gekozen om ons nederlandse les te geven. Hoewel mijn jongste zus en broer wel een paar maanden geleden hebben op een klein nederlands schooltje in Ethiopie. Op de zaterdagochtend geloof ik. Volgens mij heeft dat niet lang geduurd, maar dat weten zij beter dan ik!
Ook werden wij thuis niet gedwongen om Nederlands te spreken. Wij spreken als broer en zussen nog altijd engels met elkaar of eigenlijk dunglish. Dat leid soms tot gekke situaties waarin wij druk engels sprekend een nederlandse winkel binnenlopen om vervolgens bij de kassa in het nederlands af te rekenen. Gekke blikken krijg je zo nu en dan.
Eigenlijk vind ik het heel raar dat ik in zo veel landen gewoond heb en nooit meer heb geleerd dat Nederlands en Engels. Ik had meer talen geleerd als ik in Nederland was opgegroeid!!
Wat adviezen voor taal betreft. Als je zeker weet dat je met je kinderen teruggaat naar "huis", zorg er dan voor dat ze ook de taal leren. Je zult protest krijgen, ze zullen het niet willen, en het zal misschien onnatuurlijk overkomen. Maar ze hebben er alleen maar baat bij als ze weer terugkomen. Ik heb genoeg gezien dat taal een drempel kan zijn in opleidingskeuzes. Dat is jammer! En sommige dingen zijn verdraaid lastig om aan te leren, als je ze nooit goed geleerd hebt.
woensdag 15 augustus 2012
Vraag Vijf
Drieculturen heeft
gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben
opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal
vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
Vandaag vraag vijf:
Vertel iets over je sociaal netwerk. In hoeveel landen heb je vrienden wonen?
Facebook is een geschenk. Want dankzij Facebook heb ik opnieuw contact gelegd met heel veel vrienden en kennissen uit alle landen waar ik gewoond heb. En die vrienden en bekenden zijn ook weer uitgewaaierd over de wereld, dus het zijn nogal wat landen waar ik kennissen heb wonen! Omdat ik veel op Amerikaanse scholen heb gezeten zitten er behoorlijk wat mensen in Amerika. Maar ik heb voogden gehad uit Kenia, dus daar zit ook een groepje mensen. En op de internationale school in Ethiopië zaten ontzettend veel verschillende nationaliteiten, en dat zie je terug in waar mijn kennissen vandaan komen. (zo uit het blote hoofd: Spanje, Kroatie, Noorwegen, Sweden, Engeland, Kenia, Ethiopie, Ierland, Australie, Canada, Thailand, Egypte, Tanzania...)
Het intrigeert mij ook hoe anders iedereen is. Ooit hebben wij een gezamenlijk stukje geschiedenis opgebouwd, maar nu is iedereen zijn eigen gang gegaan. Neem bijvoorbeeld mijn "graduating class". De klas waarmee ik mijn diplomering (High School) heb gehad. Wij hebben allemaal op een christelijke school gezeten, protestants christelijk. Maar als je nu kijkt, dan zijn wij allemaal uitgewaaierd naar allerlei verschillende kerken en sommige gaan juist helemaal niet meer naar een kerk. Een aantal mensen zouden nu amper meer door een deur kunnen omdat hun politieke standpunten zo'n eind uit elkaar liggen. Ik vind dat erg interessant. Op mijn facebookpagina heb ik een ontzettend gevarieerde dwarsdoorsnede van de samenleving met verschillende culturen, nationaliteiten, idealen en levensstijlen.
Terwijl ik dit schrijf realiseer ik mij dat mijn Nederlandse vrienden dit helemaal niet terugzien. Ik heb namelijk twee facebookprofielen. Een in het Engels voor mijn vroegere contacten, en een in het Nederlands voor de contacten van hier en nu. Misschien wel een beetje raar. Maar het voelt voor mij inderdaad aan als twee losse werelden die elkaar amper raken.
Ook nu merk ik dat ik geneigd ben om contact te zoeken met mensen die anders zijn, of ook een internationale "tik" hebben. Zo heb ik hier in Nunspeet een klein groepje engelssprekende ladies om mij heen verzameld. Een Zuid Afrikaan, een Canadese, een Amerikaan, en iemand met een link naar Engeland. Toen ik een aantal maanden geleden er achter kwam dat een collega een poosje in Engeland had gewoond, en zij ook nog een hele poos door Australië had gereisd, toen was er ook gelijk een klik en duurde het niet lang voordat wij heerlijk zaten te kletsen over alles behalve het werk. Dat gemeenschappelijke van de taal of van het reizen geeft toch een andere band dan het contact met mijn Nederlandse vrienden die dat niet hebben meegemaakt. Anders, niet beter of slechter!
Eigenlijk leef ik dus, ook sociaal gezien, met mijn benen in twee werelden. Enerzijds de wereld van vroeger, van reizen, van internationale contacten, van engels spreken en lezen, van andere culturen en gewoontes. Anderszijds de wereld van hier en nu, van man en kinderen, van baan en verplichtingen en verantwoordelijkheden.
Ik denk dat het een levenslange klus is om die twee werelden bijeen te brengen, zodat er niet een gevoel van gemis is als een van de twee ontbreekt.
Vandaag vraag vijf:
Vertel iets over je sociaal netwerk. In hoeveel landen heb je vrienden wonen?
Facebook is een geschenk. Want dankzij Facebook heb ik opnieuw contact gelegd met heel veel vrienden en kennissen uit alle landen waar ik gewoond heb. En die vrienden en bekenden zijn ook weer uitgewaaierd over de wereld, dus het zijn nogal wat landen waar ik kennissen heb wonen! Omdat ik veel op Amerikaanse scholen heb gezeten zitten er behoorlijk wat mensen in Amerika. Maar ik heb voogden gehad uit Kenia, dus daar zit ook een groepje mensen. En op de internationale school in Ethiopië zaten ontzettend veel verschillende nationaliteiten, en dat zie je terug in waar mijn kennissen vandaan komen. (zo uit het blote hoofd: Spanje, Kroatie, Noorwegen, Sweden, Engeland, Kenia, Ethiopie, Ierland, Australie, Canada, Thailand, Egypte, Tanzania...)
Het intrigeert mij ook hoe anders iedereen is. Ooit hebben wij een gezamenlijk stukje geschiedenis opgebouwd, maar nu is iedereen zijn eigen gang gegaan. Neem bijvoorbeeld mijn "graduating class". De klas waarmee ik mijn diplomering (High School) heb gehad. Wij hebben allemaal op een christelijke school gezeten, protestants christelijk. Maar als je nu kijkt, dan zijn wij allemaal uitgewaaierd naar allerlei verschillende kerken en sommige gaan juist helemaal niet meer naar een kerk. Een aantal mensen zouden nu amper meer door een deur kunnen omdat hun politieke standpunten zo'n eind uit elkaar liggen. Ik vind dat erg interessant. Op mijn facebookpagina heb ik een ontzettend gevarieerde dwarsdoorsnede van de samenleving met verschillende culturen, nationaliteiten, idealen en levensstijlen.
Terwijl ik dit schrijf realiseer ik mij dat mijn Nederlandse vrienden dit helemaal niet terugzien. Ik heb namelijk twee facebookprofielen. Een in het Engels voor mijn vroegere contacten, en een in het Nederlands voor de contacten van hier en nu. Misschien wel een beetje raar. Maar het voelt voor mij inderdaad aan als twee losse werelden die elkaar amper raken.
Ook nu merk ik dat ik geneigd ben om contact te zoeken met mensen die anders zijn, of ook een internationale "tik" hebben. Zo heb ik hier in Nunspeet een klein groepje engelssprekende ladies om mij heen verzameld. Een Zuid Afrikaan, een Canadese, een Amerikaan, en iemand met een link naar Engeland. Toen ik een aantal maanden geleden er achter kwam dat een collega een poosje in Engeland had gewoond, en zij ook nog een hele poos door Australië had gereisd, toen was er ook gelijk een klik en duurde het niet lang voordat wij heerlijk zaten te kletsen over alles behalve het werk. Dat gemeenschappelijke van de taal of van het reizen geeft toch een andere band dan het contact met mijn Nederlandse vrienden die dat niet hebben meegemaakt. Anders, niet beter of slechter!
Eigenlijk leef ik dus, ook sociaal gezien, met mijn benen in twee werelden. Enerzijds de wereld van vroeger, van reizen, van internationale contacten, van engels spreken en lezen, van andere culturen en gewoontes. Anderszijds de wereld van hier en nu, van man en kinderen, van baan en verplichtingen en verantwoordelijkheden.
Ik denk dat het een levenslange klus is om die twee werelden bijeen te brengen, zodat er niet een gevoel van gemis is als een van de twee ontbreekt.
dinsdag 7 augustus 2012
Vraag Vier
Drieculturen heeft
gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben
opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal
vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
Vandaag vraag vier:
Hoe heeft het opgroeien in het buitenland de opleiding of de baan die hebt gekozen beïnvloed?
Er is geen direct verband tussen mijn baan en opleiding en het opgroeien in het buitenland. Tenminste, zo zie ik het niet. Er is wel een verband tussen de kwaliteiten en vaardigheden die ik heb, die ik onder andere heb opgedaan toen ik opgroeide in het buitenland.
Zo ben ik bijvoorbeeld aardig flexibel en pas ik mij redelijk makkelijk aan in nieuwe omstandigheden. Ik heb een brede blik op de wereld en ben niet geneigd om in hokjes te denken. Ook denk ik dat ik een redelijke portie sociale bewogenheid heb meegekregen omdat ik ook armoede en ziekte van dichtbij heb gekend en gezien.
In mijn baan als coördinator van een vrijwilligerscentrale komen deze vaardigheden goed van pas. Toch heb ik de indruk dat niet alles wat ik van vroeger geleerd heb hier op z'n plek komt. Dat hoeft misschien ook niet. Misschien is het helemaal niet mogelijk om een baan te vinden waar alle vaardigheden op hun plek terecht komen. Misschien is het ook gewoon goed om hobby's erbij te hebben, of andere interesses en projecten waar ik ook mee uit de voeten kan.
In ieder geval is het zo dat ik mij op mijn werkplek aardig thuis voel mede door hoe ik ben opgegroeid. Ik krijg namelijk te maken met jongeren en ouderen, autochtoon en allochtoon, met mensen met een stoornis of beperking, uit allerlei verschillende milieus, in allerlei verschillende omstandigheden. Dat maakt mijn werk interessant, en dat maakt dat ik vaardigheden moet inzetten die ik ook geleerd heb terwijl ik in andere landen woonde.
Er zijn heel veel dingen die invloed hebben gehad op mijn opleiding en baankeuze. Daar is het opgroeien in het buitenland maar een klein deel van geweest.
Vandaag vraag vier:
Hoe heeft het opgroeien in het buitenland de opleiding of de baan die hebt gekozen beïnvloed?
Er is geen direct verband tussen mijn baan en opleiding en het opgroeien in het buitenland. Tenminste, zo zie ik het niet. Er is wel een verband tussen de kwaliteiten en vaardigheden die ik heb, die ik onder andere heb opgedaan toen ik opgroeide in het buitenland.
Zo ben ik bijvoorbeeld aardig flexibel en pas ik mij redelijk makkelijk aan in nieuwe omstandigheden. Ik heb een brede blik op de wereld en ben niet geneigd om in hokjes te denken. Ook denk ik dat ik een redelijke portie sociale bewogenheid heb meegekregen omdat ik ook armoede en ziekte van dichtbij heb gekend en gezien.
In mijn baan als coördinator van een vrijwilligerscentrale komen deze vaardigheden goed van pas. Toch heb ik de indruk dat niet alles wat ik van vroeger geleerd heb hier op z'n plek komt. Dat hoeft misschien ook niet. Misschien is het helemaal niet mogelijk om een baan te vinden waar alle vaardigheden op hun plek terecht komen. Misschien is het ook gewoon goed om hobby's erbij te hebben, of andere interesses en projecten waar ik ook mee uit de voeten kan.
In ieder geval is het zo dat ik mij op mijn werkplek aardig thuis voel mede door hoe ik ben opgegroeid. Ik krijg namelijk te maken met jongeren en ouderen, autochtoon en allochtoon, met mensen met een stoornis of beperking, uit allerlei verschillende milieus, in allerlei verschillende omstandigheden. Dat maakt mijn werk interessant, en dat maakt dat ik vaardigheden moet inzetten die ik ook geleerd heb terwijl ik in andere landen woonde.
Er zijn heel veel dingen die invloed hebben gehad op mijn opleiding en baankeuze. Daar is het opgroeien in het buitenland maar een klein deel van geweest.
vrijdag 20 juli 2012
Gastblog van Drieculturen
Toen ik begon met deze blog, ben ik gaan surfen op het internet. Vrij snel kwam ik Janneke van Drieculturen tegen. Inmiddels hebben wij regelmatig heen en weer gemaild en heb ik haar ook gevraagd om iets te schrijven voor deze blog. Hieronder is haar bijdrage.
Bedankt Janneke!
Bedankt Janneke!
Bedankt voor de uitnodiging om een gastblog te schrijven. Ik wil graag
met dit stukje beginnen, het gaat over mijn begin tijd in Nederland
jaren geleden. Mocht je meer willen lezen kijk dan op mijn blog
http://drieculturen.blogspot.
Ik lijk op de jongeren om mij heen, wij hebben voor een groot deel dezelfde huiskleur, wij nemen deel aan dezelfde ELCID introductie week van de Leidse universiteit, wij zijn ongeveer even oud, en toch zijn er heel veel verschillen.
Ik ben geboren in Zambia. Mijn lagere school was een internationale school in Blantyre, Malawi. De middelbare school ben ik in Lilongwe, Malawi begonnen en heb ik in Bulawayo, Zimbabwe afgemaakt. Recent heb ik afscheid genomen van vrienden, familie en het bekende in Zimbabwe om te gaan studeren en een nieuw leven op te bouwen in het geboorte land van mijn ouders. Mijn ouders wonen nog in Bulawayo, maar ik ben de oudste van het gezin en ik moet als eerste het nest uit vliegen.
Alles is zo nieuw en onbekend. Ik heb blond haar en blauwe ogen en spreek Nederlands. Toch kom ik er achter dat ik mijzelf meer “African” voel dan Nederlander. Ik heb ook immers mijn hele leven in Afrika gewoond. Ja, om de paar jaar kwamen wij “even” op verlof naar Nederland, maar ken ik Nederland?
Alles kost mij energie. Ik moet voortdurend mijn ogen goed open houden en om mij heen kijken hoe mensen dingen doen. Hoe koop ik een treinkaartje? Hoe werkt de OV chipkaart? Hoe moet ik de groente wegen in de supermarkt? Wat zijn de mensen achter de kassa onvriendelijk. Ik voel mij net een nummer.
Wat is er ook een keus. In Zimbabwe hadden wij maar één of twee merken chips en daar waren een paar verschillende smaken. Hier is de keus overweldigend. Soms koop ik geen chips, gewoon omdat de keus zo groot is. Kleren kopen doe ik al helemaal niet. Mijn kleren hebben toch geen gaten en voldoen toch prima? Ja dat het niet de nieuwste mode is dat weet ik ook wel. Wat moet ik met die mode, is het niet allemaal wat overdreven? Op school was ik een schooluniform gewend, dat was wel makkelijk.
 |
| gezien in Frans Hals museum, Haarlem |
Dan de steeds terugkerende vraag van medestudenten: “waar kom je vandaan?” Ik ben geboren in Afrika maar ik ben Nederlander en ik heb hier nooit echt gewoond. Ja waar kom ik vandaan?
Lees ook over Mijn ontdekking dat ik een third culture kid ben.
Ken jij een verborgen immigrant?
http://drieculturen.blogspot.
5 Tips voor jongeren die vanuit het buitenland in hun "thuisland" gaan studeren:
http://drieculturen.blogspot.
donderdag 12 juli 2012
Vraag Twee
Drieculturen heeft
gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben
opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal
vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
Vandaag vraag twee:
Wat vond je het leukst aan opgroeien in het buitenland?
Lastige vraag dit. Want ik kan kiezen, wat vond ik het leukst toen ik er woonde, of wat vond ik het leukst terugkijkend?
Als je opgroeit in het buitenland weet je niet beter dan dat dingen zijn zoals ze zijn. Wat voor een ander ongewoon is, is voor jou gewoon. Viezigheid, armoede, stank, gaten in de weg, modder, loslopende dieren, ik kan mij niet herinneren dat ik mij er iets van aantrok toen ik aan het opgroeien was. Sterker nog, als ik weer in Afrika kom, of zelfs India, dan leef ik helemaal op het straatbeeld, terwijl een ander er misschien van zou walgen.
Dus, wat vond ik het leukst aan het opgroeien in het buitenland?
Ik denk toch de ervaring met andere culturen. Het maakt dat mijn wereldbeeld grijs is, en niet zwart/wit. Daarmee bedoel ik dat ik goed kan zien dat zo veel van hoe de wereld beleefd wordt, en van wat mensen vinden, cultureel bepaald is, en ook nog heel sterk afhangt van waar je woont. Dat zie je in het klein in een land als Nederland met het verschil tussen dorp en stad. En dat zie je helemaal in het groot als je in verschillende landen hebt gewoond.
Er is weinig echte "waarheid", zo veel is invulling die wij zelf doen door hoe wij zijn opgegroeid en door waar wij wonen. Dat maakt dat ik makkelijker kan luisteren naar een ander en mij kan verplaatsen in een ander. Ik zal niet zo heel gauw iets heel fout of heel goed vinden. Ik kan volgens mij ook sneller de keerzijde van een verhaal zien. Dit betekent niet dat ik oordeelvrij ben, want ik heb best een uitgesproken mening en te vaak naar mijn zin heb ik mijn oordeel klaar. Maar ik denk echt dat het opgroeien in het buitenland mij meer flexibiliteit gegeven heeft in de omgang met anderen, en het kunnen inleven in andere gedachtegoeden.
Naast de ervaring met andere culturen is het ook gewoon een rijkdom om zo veel verschillende dingen gezien te hebben.Vandaag liep ik in de dierentuin met mijn familie en voelde regelmatig een verlangen naar vroeger doordat ik bomen, bloemen, struiken of dieren herkende. Dat riep weer herinneringen op. En vervolgens kon ik mijn zoon vertellen dat wij vroeger een cactusblad afpelde om "pleisters" te maken en vervolgens de doorns op onze voorhoofd plakte als een soort neushoorn....
Onvervangbaar, zulke herinneringen!
Klik hier voor mijn antwoord op vraag een.
Vandaag vraag twee:
Wat vond je het leukst aan opgroeien in het buitenland?
Lastige vraag dit. Want ik kan kiezen, wat vond ik het leukst toen ik er woonde, of wat vond ik het leukst terugkijkend?
Als je opgroeit in het buitenland weet je niet beter dan dat dingen zijn zoals ze zijn. Wat voor een ander ongewoon is, is voor jou gewoon. Viezigheid, armoede, stank, gaten in de weg, modder, loslopende dieren, ik kan mij niet herinneren dat ik mij er iets van aantrok toen ik aan het opgroeien was. Sterker nog, als ik weer in Afrika kom, of zelfs India, dan leef ik helemaal op het straatbeeld, terwijl een ander er misschien van zou walgen.
Dus, wat vond ik het leukst aan het opgroeien in het buitenland?
Ik denk toch de ervaring met andere culturen. Het maakt dat mijn wereldbeeld grijs is, en niet zwart/wit. Daarmee bedoel ik dat ik goed kan zien dat zo veel van hoe de wereld beleefd wordt, en van wat mensen vinden, cultureel bepaald is, en ook nog heel sterk afhangt van waar je woont. Dat zie je in het klein in een land als Nederland met het verschil tussen dorp en stad. En dat zie je helemaal in het groot als je in verschillende landen hebt gewoond.
Er is weinig echte "waarheid", zo veel is invulling die wij zelf doen door hoe wij zijn opgegroeid en door waar wij wonen. Dat maakt dat ik makkelijker kan luisteren naar een ander en mij kan verplaatsen in een ander. Ik zal niet zo heel gauw iets heel fout of heel goed vinden. Ik kan volgens mij ook sneller de keerzijde van een verhaal zien. Dit betekent niet dat ik oordeelvrij ben, want ik heb best een uitgesproken mening en te vaak naar mijn zin heb ik mijn oordeel klaar. Maar ik denk echt dat het opgroeien in het buitenland mij meer flexibiliteit gegeven heeft in de omgang met anderen, en het kunnen inleven in andere gedachtegoeden.
Naast de ervaring met andere culturen is het ook gewoon een rijkdom om zo veel verschillende dingen gezien te hebben.Vandaag liep ik in de dierentuin met mijn familie en voelde regelmatig een verlangen naar vroeger doordat ik bomen, bloemen, struiken of dieren herkende. Dat riep weer herinneringen op. En vervolgens kon ik mijn zoon vertellen dat wij vroeger een cactusblad afpelde om "pleisters" te maken en vervolgens de doorns op onze voorhoofd plakte als een soort neushoorn....
Onvervangbaar, zulke herinneringen!
Klik hier voor mijn antwoord op vraag een.
vrijdag 6 juli 2012
Vraag Een
Drieculturen heeft gevraagd of ik een vragenlijst voor haar in wil vullen over hoe ik ben opgegroeid. Dat wil ik wel, dus de komende tijd zullen jullie een aantal vragen van haar beantwoord zien op deze plek:
In welke landen heb je gewoond en hoe oud was je toen? Wat voor soort
werk deden je ouders waar voor je in het buitenland moest wonen?
Ik ben geboren in Noorwegen in 1971 uit Nederlandse ouders. Ik heb dus ook gewoon een Nederlands paspoort en de Nederlandse nationaliteit. Na mijn geboorte in Noorwegen zijn mijn ouders terugverhuisd naar Nederland, nota bene heel dicht in de buurt waar ik nu woon. Ik kreeg er een zusje bij in 1973, toen ik anderhalf was. Maar de verhuis en reiskriebels waren bij lange na niet uitgewerkt bij mijn ouders, dus het werd tijd voor de volgende verhuizing, naar Oeganda. Daar heeft mijn vader gewerkt in een lepraziekenhuis, in Kumi. Ik geloof dat daar zijn leprafascinatie is ontstaan, want lepra staat centraal in de rest van onze verhuizingen. Mijn vader is van oorsprong fysiotherapeut, maar inmiddels handtherapeut/wetenschapper/onderzoeker/schrijver/trainer/docent/begeleider/coördinator en weet ik nog wat allemaal meer. Wel veel op gebied van lepra, maar ook nog breder dan dat.
Mijn broer is in Kumi geboren, in 1975. In de bush bush, met risico op hemofilie, wat hij gelukkig niet bleek te hebben. Ongeveer 3 jaar later verhuisde wij naar Ethiopië, Addis Ababa. Daar heb ik eigenlijk mijn hele lagere school periode gewoond, weliswaar in verschillende huizen op het terrein van het ziekenhuis (Alert), maar wel steeds op dezelfde school. (nou ja, grotendeels dan, maar dat is een verhaal voor een ander moment). Mijn jongste zus is daar geboren, in 1978. Toen was ons gezin compleet, vonden mijn ouders.
Net voor het eind van groep 8 hebben wij afscheid genomen van Ethiopië. Dit afscheid herinner ik mij erg goed. Wat heb ik gehuild, en mij erg verdrietig gevoeld! Wij zijn toen verhuisd naar Louisiana, de Verenigde Staten, via een korte omweg in Stroe (ja, Stroe in Nederland). In Louisiana woonde wij op het terrein van een voormalige leprakolonie in Carville. Afgelegen, ver van de stad en sociale contacten. Wij hebben veel met elkaar opgetrokken als kinderen!
Op mijn 15de zijn wij terug verhuisd naar Ethiopië, naar hetzelfde terrein en dezelfde school als waar wij eerder hadden gewoond. Ik ben toen een jaar naar dezelfde school geweest, maar de laatste twee jaar van mijn middelbare school vloog ik heen en weer tussen Kenia en Ethiopië omdat ik op kostschool zat. En hoewel kostschool misschien nare associaties heeft, kan ik volmondig zeggen dat ik daar de meest zorgeloze en avontuurlijke jaren van mijn leven heb gehad.
Met mijn high school diploma op zak ben ik in 1989 aangekomen in Nederland, samen met de rest van mijn familie. Toen is, in mijn beleving, de tweede helft van mijn leven begonnen.
Een saaie kale opsomming is dit. Het doet geen recht aan de beelden die flitsen door mijn hoofd, de geuren en kleuren die ik gezien heb, de ervaringen die ik heb meegemaakt. De beleving achter deze karige woorden komt hier niet uit, terwijl de verhalen wel door mijn hoofd heen gonzen, zoekend naar een uitlaatklep. Maar ik moet mezelf ook afvragen of woorden ooit echt de indrukken kunnen vangen die ik graag over wil brengen!
Abonneren op:
Posts (Atom)